Mam cały czas awersję do śmierdzących chińskich knajp i plastykowych talerzyków, o sztućcach nie wspominając. Zapewne wynika to z nienajlepszych doświadczeń żołądkowych w naszym pięknym kraju, ale również, dla porównania, z miłych dla podniebienia chwil spędzonych w jednej z doskonałych chińskich restauracji pod Kolonią gdzie trafiła mi się kaczka pozostająca w mej pamięci jako wzorzec smakowy.

Pewnie bym o niej zapomniał gdyby nie to, że niemalże siłą zostałem zaciągnięty przez współpracowników do baru na rogu Grochowskiej i Terespolskiej w Wawce.

Nieśmiertelne białe plastiki oczywiście były, ale pozostałe elementy - bez zarzutu. Przede wszystkim czysto, miła obsługa, nieźle (jak na bar szybkiej obsługi) podane, a i ceny zdecydowanie interesujące. W moim wypadku 16 zł za kaczkę na goracym półmisku, do tego ryż i sałatka.

Prezentacja:

Ostatnio miałem równiez okazję skosztować tam także krewetek w panierce na gorącym półmisku. Przyznam, ze również były niczego sobie.

Generalnie - można tam uderzać zdecydowanie w poszukiwaniu smacznego lunchu.

P.S. W zadzie nie wiem czy za tytuł wpisu już mam się kajać i zacząć przepraszać? A może pościgać adminów bloxowych, że na mnie donieśli? Zostanę wtedy ofiarą systemu. Czy coś.

Z okazji spotkania rodzinnego tradycyjnie wystawiłem na pokład butelkę whisky. A nawet dwie. Wraz z moim Ojcem porównywaliśmy walory smakowe opisywanego już wcześniej McClelland'sa i świeżo zakupionego Cardhu.

Zasadniczo słuchy mówią, że single malty z północnowschodniej części Szkocji zwanej Speyside, są łagodniejsze i przyjemniejsze dla podniebiebia. Oczywiście związana jest z tym również destylacja, woda, miejsce, w sensie beczek w jakich alkohol jest przechowywany i pewnie pierdyliard innych elementów o których jako laik nie mam pomarańczowego pojęcia, a wpływających na smak, zapach i walory poranno-kacowe.

Poza tym, nie da się ukryć że ważna jest też różnica w cenie. McClelland's kosztuje na bezcłówce 15 euro a Cardhu jakieś 50. I to się czuje.

Cardhu jest zdecydowanie delikatniejszym, delikatnie rozgrzewającym trzewia, doskonałym alkoholem do popołudniowo-wieczornego posiedzenia przy dobrym filmie lub w doskonałym towarzystwie rozmawiając o niczym.

Gdzieś wyczytałem, że Cardhu jest single maltem dla kobiet. Może i tak. Ale ja tam takie wyskacze lubię.

Mieszkałem kiedyś rzut niewielkim oszczepem od restauracji Vapiano. Podają oni wzrocowe penne z sosem pesto o którym pisałem w jednej z wcześniejszych notek. Teraz mam tam zdecydowanie zbyt daleko, dlatego nie pozostaje nic innego jak przejść do domowego przygotowania Penne z sosem Pesto bazyliowym z odrobiną parmezanu. 

Oczywiście zaczynamy od zebrania odpowiednich składników. Bez wina nie ma opcji gotowania. Wybieram ponownie portugalskie. Poza tym nie mam pod ręką parmezanu więc starłem nieco sera żółtego królewskiego. Do tego pieczarki i pesto w małym słoiczku. Praktycznie będzie potrzebne pół słoika - więc mam zapas na następny raz.

Początek bezkombinacyjny - masło i pieczarki. W sumie nie wiem po co pieczarki ale jakoś się ostatnio przyzwyczaiłem do tego, że dokładam je do każdego dania. Sorry. No bonus.

W międzyczasie oczywiście gotuje się już makaron penne. Więc jest jakieś 12 minut na przygotownie reszty - co akurat nie jest zbyt skomplikowane.

Dorzucam nieco ... wody ... niech się chłopaki nieco podduszą a ja mam czas na kolejną lampkę wina.

Ziew.

Po kilku minutach woda z pieczarek wyparowała - penne już prawie dochodzi do siebie - więc czas wrzucić pesto. Odpalam słoik i ładuję jego połowę na patelnię.

W powietrzu unosi się zapach bazylii - małe zamieszanie - i zmiejszenie gazu na jedynkę. trzeba zająć się wreszcie makaronem. Powiedziałbym odcedzić makaron - ale zbyt przypomina mi to odcedzić kartofelki co ma swoje dość hmmm skomplikowane znaczenie.

Dobra. Knuję z makaronem.

I wrzucam na patelnię razem całą resztą towarzystwa podkręcając gaz na maksa.

Minuta mieszania i sru na talerz. Dodać należy parmezanu - znaczy startego sera żółtego - i danie gotowe. 12 minut, no może 13 i po zawodach. Dolewam nieco wina do kieliszka i przystępuję do konsumpcji.

W tym momencie czuję się mistrzem świata i wszechgalaktyk. Jednak w Vapiano chyba robią to minimalnie lepiej. Może to przez orzeszki piniowe? cholera ich wie. Mimo wszystko domowa wersja jest miodna. A im więcej wina wypitego jest w trakcji przygotowywania - tym miodna jest bardziej.